Με ιδιαίτερη χαρά διάβασα την πρόταση της ΕΠΣ Καστοριάς για την αναδιάρθρωση των αναπτυξιακών πρωταθλημάτων, η οποία παρουσιάστηκε στη συνεδρίαση της αρμόδιας Επιτροπής στις 9 Οκτωβρίου και στη συνέχεια δημοσιεύτηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Ξεχώρισα ιδιαίτερα μια διαπίστωση: «Σε έναν μικρό νομό όπως η Καστοριά με μικρή δεξαμενή παικτών, δεν μπορούμε ούτε χρειάζεται να αντιγράφουμε τα μοντέλα των μεγάλων Ενώσεων. Μπορούμε όμως να δημιουργήσουμε ένα μοντέλο δικό μας, απλό, ευέλικτο και προσαρμοσμένο στις ανάγκες των παιδιών και των σωματείων μας.»
Πόσο σωστή προσέγγιση! Και πόσο κοντά στην πραγματικότητα της Κεφαλονιάς!
Πριν από λίγο καιρό καταθέσαμε και εμείς στην ΕΠΣ Κεφαλληνίας & Ιθάκης μια ολοκληρωμένη πρόταση για την αναδιάρθρωση των αναπτυξιακών πρωταθλημάτων της περιόδου 2026–2027. Η πρότασή μας δεν περιοριζόταν σε μία ηλικιακή κατηγορία. Περιλάμβανε αλλαγές στον τρόπο οργάνωσης και διεξαγωγής των πρωταθλημάτων, από τις μικρότερες μέχρι τις μεγαλύτερες ηλικίες.
Προτείναμε τη δημιουργία Κ17 αντί Κ16, Κ15 αντί Κ14, διαφορετική οργάνωση της Κ13, τουρνουά Κ12, καθώς και συγκεκριμένες αγωνιστικές δράσεις για τις ηλικίες Κ10 και Κ8.
Ο στόχος μας δεν ήταν απλώς να αλλάξουμε τις ονομασίες των πρωταθλημάτων. Ήταν να δημιουργήσουμε περισσότερες ευκαιρίες συμμετοχής και να περιορίσουμε την αποχώρηση παιδιών από τον αθλητισμό.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα παιδιά που γεννήθηκαν το 2010. Παιδιά που, με τη σημερινή διάρθρωση των ηλικιακών κατηγοριών, βρίσκονται μπροστά σε ένα πραγματικό αδιέξοδο. Αρκετά από αυτά δεν είναι ακόμη έτοιμα να αγωνιστούν σε ανδρικές ομάδες. Άλλα δεν βρίσκουν τον απαραίτητο χρόνο συμμετοχής. Και επειδή δεν υπάρχει κατάλληλη ηλικιακή κατηγορία, ουσιαστικά μένουν χωρίς οργανωμένη αγωνιστική δραστηριότητα.
Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα σοβαρότερα λάθη που μπορούμε να κάνουμε στο αναπτυξιακό ποδόσφαιρο. Ένα παιδί που στα 16 του χρόνια δεν είναι ακόμη έτοιμο να αγωνιστεί σε ανδρική ομάδα δεν σημαίνει ότι δεν έχει ποδοσφαιρικό μέλλον. Μπορεί στα 17 του να εξελιχθεί σημαντικά. Μπορεί στα 18 του να είναι ένας εντελώς διαφορετικός ποδοσφαιριστής.
Η σωματική ανάπτυξη, η αγωνιστική ωριμότητα, η αυτοπεποίθηση και η ποδοσφαιρική εξέλιξη δεν έρχονται την ίδια στιγμή για όλους. Δεν έχουν όλα τα παιδιά τον ίδιο ρυθμό ανάπτυξης. Και δεν πρέπει να στερούμε ευκαιρίες από εκείνα που χρειάζονται περισσότερο χρόνο.
Αν όμως αφήσουμε ένα παιδί έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς αγώνες, χωρίς στόχους, χωρίς την εμπειρία της συμμετοχής και τη χαρά του παιχνιδιού, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να εγκαταλείψει οριστικά το ποδόσφαιρο. Και τότε δεν χάνουμε απλώς έναν πιθανό ποδοσφαιριστή. Χάνουμε ένα παιδί από τον αθλητισμό.
Αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που προτείναμε τη δημιουργία της Κ17. Αντίστοιχη ήταν και η φιλοσοφία μας για τις μικρότερες ηλικίες. Θέλαμε αγωνιστικές κατηγορίες που να ανταποκρίνονται καλύτερα στη βιολογική και ποδοσφαιρική ανάπτυξη των παιδιών, κατάλληλες μορφές παιχνιδιού, περισσότερες ευκαιρίες συμμετοχής και λιγότερους αποκλεισμούς.
Χρειαζόμαστε ευελιξία, συνεργασία, ουσιαστικό διάλογο και, κυρίως, διάθεση να αντιμετωπίσουμε τα πραγματικά προβλήματα. Τα αναπτυξιακά πρωταθλήματα πρέπει να σχεδιάζονται με βάση τις ανάγκες των παιδιών και τις δυνατότητες των τοπικών κοινωνιών. Όχι απλώς για να συμπληρώνουμε κατηγορίες, προγράμματα και βαθμολογικούς πίνακες.
Οι κανονισμοί και οι διοργανώσεις οφείλουν να υπηρετούν την ανάπτυξη των παιδιών και όχι να δημιουργούν πρόσθετα εμπόδια στη συμμετοχή τους. Χαίρομαι, λοιπόν, που βλέπω ότι και άλλες Ενώσεις προβληματίζονται και καταθέτουν προτάσεις με παρόμοια φιλοσοφία. Συγχαρητήρια στην ΕΠΣ Καστοριάς για την πρωτοβουλία της.
Ιδιαίτερα θετικό θεωρώ το γεγονός ότι η πρότασή της έφτασε προς συζήτηση στην αρμόδια Επιτροπή. Αυτό ακριβώς πιστεύω ότι πρέπει να συμβαίνει με κάθε ουσιαστική πρόταση που αφορά το μέλλον του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου. Να κατατίθεται, να συζητείται, να αξιολογείται και, όπου χρειάζεται, να βελτιώνεται μέσα από τη συνεργασία όλων των εμπλεκομένων.
Αυτό επιδιώκουμε και εμείς με τις προτάσεις που καταθέσαμε στην ΕΠΣ Κεφαλληνίας & Ιθάκης. Δεν ζητάμε την άκριτη αποδοχή τους. Δεν ισχυριζόμαστε ότι κατέχουμε την απόλυτη αλήθεια ή ότι οι δικές μας προτάσεις είναι οι μοναδικές σωστές.
Ζητάμε να αποτελέσουν αντικείμενο ουσιαστικού και δημιουργικού διαλόγου. Να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι, Ένωση, σωματεία, προπονητές και άνθρωποι που ασχολούνται καθημερινά με τα παιδιά. Να ακούσουμε ο ένας τον άλλον. Να καταγράψουμε τις πραγματικές δυσκολίες. Να εξετάσουμε τις προτάσεις χωρίς προκαταλήψεις και να αναζητήσουμε από κοινού λύσεις προσαρμοσμένες στις ανάγκες του τόπου μας. Γιατί μέσα από τον διάλογο και την ανταλλαγή απόψεων μπορούν να προκύψουν καλύτερες ιδέες και ουσιαστικότερες αποφάσεις.
Δεν έχει σημασία ποιος θα καταθέσει την καλύτερη πρόταση. Σημασία έχει να καταλήξουμε στις καλύτερες δυνατές αποφάσεις για τα παιδιά.
Άλλωστε, η πραγματική επιτυχία ενός αναπτυξιακού πρωταθλήματος δεν είναι μόνο πόσες ομάδες συμμετείχαν, ποιος κατέκτησε το πρωτάθλημα ή πόσοι αγώνες διεξήχθησαν.
Είναι πόσα παιδιά συμμετείχαν, πόσα εξελίχθηκαν και, κυρίως, πόσα συνεχίζουν να βρίσκονται μέσα στα γήπεδα την επόμενη χρονιά.
Αν μέσα από τις αποφάσεις μας καταφέρουμε να κρατήσουμε έστω και λίγα περισσότερα παιδιά κοντά στον αθλητισμό, τότε θα έχουμε πετύχει κάτι πολύ σημαντικότερο από μια αγωνιστική διάκριση.
Ας μη βιαζόμαστε, λοιπόν, να κρίνουμε ποια παιδιά έχουν μέλλον στο ποδόσφαιρο. Ας φροντίσουμε πρώτα να τους δώσουμε τον χρόνο, τις εμπειρίες και τις ευκαιρίες που χρειάζονται για να εξελιχθούν. Γιατί δεν είναι αποτυχία για μια ακαδημία να μη γίνει ένα παιδί ποδοσφαιριστής υψηλού επιπέδου.
Αποτυχία είναι να το χάσουμε από τον αθλητισμό επειδή δεν φροντίσαμε να του δώσουμε τις ευκαιρίες που χρειαζόταν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου